Дрворед

На дрвена масичка
молив реди стихови
за црешата, оревот, дабот, борот
а никој да им каже дека
тој, моливот и
таа, масичката
веќе во себе носат
црешов мирис
ореова сенка
дабова тишина
борова вечност.

Звуци

Збор...мирен...смирен

Сон...немирен...несмирен

Глас...чуен...нечуен

Молитва...молена...замолена

Хаику...Тивко...претивко

Ракопис...знаен...незнаен

Љубов...пеана...недопеана

Украден момент

Здивот
застана
на половина пат
меѓу мене и тебе...

тогаш
Молкот се стори збор,
зборот-кавга
а таа, пак, си најде место кај нас,
меѓу нас,
се вовлече како крадец кришум
и ни го зеде моментот

кога требаше да здивнам,
кога сакав да вриснам со најтивок шепот
дека ми недостигаш,
ти КУЛО од КАРТИ
за да те срушам
и пак да те создавам...